آذر ۲۹۱۳۹۶
 

تفاوت فرزند اول با بقیه فرزندان از نظر حسادت
بررسی‌ها نشان داده وقتی فرزند دوم یا سوم یک خانواده متولد می‌شود، فرزند اول معمولا ۲ راه پیش رو دارد؛ یا خود را شبیه به فرزند کوچک‌تر کند تا بتواند توجه والدین را به خود جلب کند یا شبیه به والدین‌اش شود و با مراقبت از فرزند کوچک‌تر توجه والدین را نصیب خود کند.

اغلب کودکان راه دوم را می‌پسندند و خود را شبیه آدم بزرگ‌ها می‌کنند و به عبارتی مسوولیت فرزند کوچک‌تر را می‌پذیرند. آنها خود را الگو می‌دانند و پایبند به ارزش‌ها هستند. به همین دلیل موفق‌ترند! بچه‌های اول بیشتر آلرژی می‌گیرند!بررسی‌ها نشان داده احتمال ابتلا به آلرژی در کودکان اول خانواده بیش از سایر کودکان است زیرا در اولین زایمان میزان ایمونوپروتئینی‌هایی که وارد خون نوزاد می‌شود بیشتر است و می‌تواند عامل ابتلا به آلرژی و تغییرات هورمونی باشد. میزان این مواد در زایمان دوم و سوم به مرور کاهش می‌یابد.
اثرات حسد بر کودکان
کودک حسود ممکن است یک شخص خودنما از آب در آید یا این که آدم خوبی بشود. این بستگی دارد به این که تجارب و تلاش¬های کودک وقتی که با حسد دست به گریبان است، او را به کدام سو بکشند. حسد به هر صورت که ظاهر شود شخص را ناشاد می¬سازد و به سازگاری او صدمات بزرگ و یا اندک وارد می¬کند. کسی که در کودکی گرفتار حسد باشد ممکن است در تمام عمر به مردم و جهان با نظر حسد و بدبینی نگاه ¬کند
علل حسادت:
حسادت از میل کودک به تنها محبوب مادر بودن سرچشمه می گیرد. این میل به قدری در کودک ریشه دارد که هیچ رقیبی را تحمل نمی کند. وقتی برادرها و خواهرها به دنیا می آیند کودک با آنها به رقابت می پردازد تا عشق و علاقه انحصاری پدر ومادر را از دست ندهد. این رقابت ممکن است آشکار یا پنهان باشد و این طرز برخورد والدین نسبت به حسادت آنها بستگی دارد. اگر تولد نوزاد همزمان با شدت دلبستگی فرزند اول به والدین باشد حسادت بیشتر در کودک ایجاد می شود. هرقدر فاصله تولد بین دو کودک کمتر باشد احتمال بروز حسادت بیشتر است. گاهی حسادت در اثر تبعیض اولیای مدرسه، عدم توانایی در درک و فهم دروس، ترس از شکست و مردود شدن از امتحان یا آزار شاگردان بروز می کند. واکنش کودک اغلب به صورت حسادت، تمارض فرار از مدرسه، بی انضباطی و یا بی تفاوتی و بی رغبتی تحصیلی و بالاخره عقب ماندگی تحصیلی تظاهر می کند
نقش والدین در کنترل خشم
گاهی رفتار کودک بزرگ¬سال با کودک نوزاد به شکل رفتار خشونت¬آمیزی در می¬آید. این رفتار، طبیعی و قابل پیش¬بینی است. کودک خشمگین ممکن است خشم خود را با کتک¬زدن، فریادزدن و گفتار زشت نشان دهد. پدر و مادر نباید کودک را از نشان دادن این احساسات منع کنند. باید به کودک که آموخت خشم یک امر طبیعی است ولی نباید تسلیم آن شد و با کنترل آن باید از بدرفتاری خودداری کرد.

برای توقف خشم در کودک دو نوع تغییر، نیاز است: اول تغییر محیط که عواملی مثل نگرش¬ها، روش¬های انضباطی، سبک زندگی و … را شامل می¬شود، دوم شیوه¬ی مربوط به تغییر حل مشکل و ابراز احساسات فرزند است به طوری که کودک خشمگین بتواند مهارت¬های کنترل را در خویش تقویت کند.