اختلال اضطراب جدایی ( قسمت دوم)

نشانه های اضطراب
زمینه روانشناختی نشانه ها نشانه ها زمینه بدنی
 

هیجان

ظاهر تنیده،ظاهر مرعوب و هراسان ارزیابی شده به عنوان عصبانی طپش قلب، تاکیکاردی، رنگ پریدگی یا گل انداختن قلبی عروقی
احساس تنگی نفس- نفس زدن تنفسی 
پیدایش لک، افزایش تعریق
لرزش، تنش عضلانی پوستی
 

رفتار

رفتار عصبی واکنشهای افراطی تا تفریطی، تردید یا رفتارهای بی احتیاطانه
تهوع، دل درد، اسهال
عضلانی و اسکلتی
سردرد، سرگیجه، ضعف، درد قفسه سینه
معده ای – روده ای
علائم دیگر

 

برای تشخیص این اختلال باید موارد زیر را مورد دقت قرار دهید:

آیا انطباق ضعیف با موقعیت های تازه وجود دارد؟

آیا والدین بیش از حد مضطرب و محافظت کننده اند؟

آیا تجربه های تروماتیک همانند شکست در کنار آمدن با موقعیتی استرس آمیز وجود دارد؟

آیا رفتارهای اجتنابی بخصوص برای فرار از جدایی وجود دارد؟

آیا کابوس ، نگرانی از آسیب دیدن ، نگرانی از وقایع ناگوار با محتوای جدایی وجود دارد؟

در این اختلال ، اضطراب ، نتیجه احساس جدایی است و در صورت وجود اختلال هایی نظیر اختلال نافذ مربوط به رشد و اختلال اضطرابی ، تشخیص گذاشته نمیشود. به همین خاطر در تشخیص این اختلال باید ملاکها و شروط مذکور را به دقت دنبال کرد و این اختلال را از اختلال هایی نظیر اختلال اضطراب مفرط ، اسکیزوفرنی ، اختلال های افسردگی ، اختلال سلوک و دیگر اختلال های اضطرابی باز شناخت. به طور کلی ، اختلال اضطراب جدایی با افسردگی کودکان ، همپوشی دارد و برخی این اختلال را نوعی افسردگی به حساب می آورند.

به نظر میرسد که ۵ تا ۱۰ ساله ها به ویژه اگر بیش از ۶ ماه از والدین و دیگر اعضای خانواده جدا شوند ، مستعد این اختلال خواهند بود.بعد از ۱۰ سالگی اضطراب جدایی و اضطراب مفرط کاهش می یابد و معمولا در اکثر سنین اضطراب دخترها بیشتر از پسرهاست.

درمان

در درمان این اختلال ، یک رویکرد چند وجهی شامل روان درمانی فردی ، آموزش خانواده ، خانواده درمانی و دارو درمانی پیشنهاد شده است.

در درمان فردی با تکیه بر نظریه های یادگیری تلاش می شود با پیاده کردن برخی از راهبرد های کارآمد نظیر آموزش آرامش عضلانی ،حساسیت زدایی ، رفع علائم ،تقویت و دیگر شیوه های موجود ، اضطراب کودک را کنترل نمایند. در آموزش خانواده و خانواده درمانی ضمن معلوم ساختن عملکرد های تشویق کننده و ایجاد کننده ی اضطراب جدایی کودک و ارایه راهبردهای عملی در کاش آنها ، به والدین کمک می شود تا با نشان دادن محبت ، گرمی و توجه کافی به توانایی های کودک در محیط ارج بگذارند و به جای وابسته سازی آنها ، توانایی خود کنترلی آنها را گسترش دهند ؛ و در مواقع لزوم قبل از برخی تغییرات استرس آور ، کودک را نسبت به آن تغییرات آماده سازند.

دارو درمانی در درمان اختلال اضطراب جدایی مفید است. در این راستا داروهای دو حلقه ای و سه حلقه ای همانند ایمی پرامین و تفرانیل مورد استفاده قرار می گیرد.

 

درباره نویسنده

مقالات مرتبط